Όταν γυαλίζει (έστω και το ένα) μάτι όλης της ομάδας!

Ιστορία γράφουν οι παρέες… Ή τουλάχιστον γράφουν ωραίους προλόγους για την Ιστορία. Εάν φέτος η Λίβερπουλ γράψει και το χάπι εντ, θα το ξέρουμε σε αρκετούς μήνες από τώρα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, είναι νωρίς, πολύ νωρίς για προβλέψεις, αλλά όχι και για εκτιμήσεις. Με κίνδυνο να την πάθουμε σαν μία ομάδα που βάζει δύο γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο και μένει σε αυτό με αποτέλεσμα να το… χάσει, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε κάποιες εκτιμήσεις για τη Λίβερπουλ και τους δύο τελευταίους της αντιπάλους της, την Παρί Σεν Ζερμέν και την Τότεναμ! Τους οποίους τους νίκησε και τους δύο, βγάζοντας με επιτυχία δύο πολύ δύσκολες αποστολές.

Η μεγάλη διαφορά στο σπουδαιότερο παιχνίδι στην πρεμιέρα των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ ήταν το… μάτι! Το μάτι που γυαλίζει. Έστω και το… ένα, όπως έκανε μόδα στο Λίβερπουλ και στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο ο Ρομπέρτο Φιρμίνο. Ο Βραζιλιάνος πέτυχε το μπάζερ μπίτερ που λένε και στο μπάσκετ και χάρισε στην Λίβερπουλ μία τεράστια νίκη. Μία νίκη που φάνηκε να την χάνει με το γκολ του Εμπαπέ, αλλά επέστρεψε και την πήρε για να αποκαταστήσει την τάξη, σύμφωνα με τα όσα είχαν γίνει μέχρι εκείνη τη στιγμή στο «Άνφιλντ». Ο Μανέ μιμήθηκε αμέσως τον καλό του φίλο, έκανε και αυτός τον… πειρατή και λίγο μετά από το ματς, έλεγε ότι παρακινούσε τον Φιρμίνο να είναι στη διάθεση του Κλοπ έστω και με ένα μάτι. Ο Φιρμίνο είχε τραυματιστεί στο ματς με την Τότεναμ, όταν το δάχτυλο του Βερτόνχεν μπήκε στο μάτι του, με τις εικόνες από τον τραυματισμό του να είναι σοκαριστικές. Ο Φιρμίνο έμεινε στον πάγκο, μπήκε στο τέλος και πέτυχε το νικητήριο γκολ, για να λυτρώσει την ομάδα του, αλλά και τον Μοχάμεντ Σαλάχ, τον άλλο… φίλο του, από λάθος του οποίου προήλθε η ισοφάριση της Παρί.

Ο… πειρατικός πανηγυρισμός του Φιρμίνο έγινε μόδα στο Λίβερπουλ

Αυτή η νίκη, ήταν η έκτη σε ισάριθμα παιχνίδια και η εκκίνηση της Λίβερπουλ μοιάζει με απογείωση αεροσκάφους. Σε αυτή την πτήση, επιβάτες είναι μία μεγάλη παρέα. Μία παρέα που προστατεύει φίλους και συμπαίκτες, αλλά και προστατεύεται από τον Γιούργκεν Κλοπ. Μία παρέα που ο Μίλνερ εξελίσσεται σε νέο Τζέραρντ και βγάζει όλη την ψυχή, όλο το πάθος και όλα όσα ακολουθούν την Λίβερπουλ στα γήπεδα του κόσμου. Όλα αυτά, παίζοντας στα 32 του χρόνια σαν 20χρονος! Μία παρέα που προστεύτηκε και ο Κάριους μέχρι την τελευταία μέρα που άλλαξε… πτήση και μπήκε στο αεροπλάνο για την Τουρκία και την Μπεσίκτας. Μία παρέα, στην οποία ο Στάριτζ παίρνει την θέση του Φιρμίνο και ανοίγει το σκορ. Μία παρέα που ο Τζο Γκόμεζ έχει κάνει τον Λόβρεν να ξεχαστεί. Μία παρέα στην οποία μπήκαν το καλοκαίρι ο Κεϊτά και ο Φαμπίνιο, χωρίς όμως ακόμα να πάρουν φανέλα βασικού. Ο μόνος που το κατάφερε, είναι (όπως ήταν αναμενόμενο) ο Άλισον. Το κλίμα που βγάζει η Λίβερπουλ είναι το ιδανικό για μία ομάδα, για οποιαδήποτε ομάδα και όχι μόνο στον αθλητισμό. Ένα κλίμα που βγάζει υγεία, που θυμίζει μία καλή παρέα. Ο Κλοπ το είχε καταφέρει αυτό και με τους νεαρούς της Ντόρτμουντ. Τώρα το πέτυχε ακολουθώντας άλλο μονοπάτι, αυτό της προσεκτικής (αλλά και πανάκριβης στις περιπτώσεις Φαν Ντάικ και Άλισον) επιλογής στις μεταγραφικές αγορές. Το μάτι, έστω και το… ένα, της Λίβερπουλ γυαλίζει. Και όσο γυαλίζει, θα προκαλεί ανησυχία και φόβο στους  αντιπάλους της.

Αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που έλειπε από την Παρί Σεν Ζερμέν και του Τόμας Τούχελ. Στο πρώτο σημαντικό τεστ της σεζόν, η Παρί δεν είχε καμία διαφορά από την ομάδα του Έμερι (και νωρίτερα του Μπλαν) σε θέμα νοοτροπίας. Οι λαμπεροί αστέρες του Παρισιού δεν ανταποκρίθηκαν στην ένταση που έβγαλε η Λίβερπουλ στο γήπεδο. Η κλάση των παικτών της οδήγησε μέχρι την ισοφάριση, αλλά τότε έγινε ακόμα πιο εμφανής η έλλειψη… βαρύτητας της φανέλας! Ίσως ο τρόπος που έχασε στην πρεμιέρα, να είναι ένα δυνατό καμπανάκι υπενθύμισης των περυσινών και των προπέρσινων παθημάτων.

Το ίδιο στοιχείο έλειπε και από την Τότεναμ. Οι «πετεινοί» του Ποκετίνο δεν είναι στα καλύτερά τους, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έχασαν από την Ίντερ, θα έκαναν τον Τζιόρτζιο Κιελίνι να νιώθει απόλυτα δικαιωμένος…