Σπάζοντας μία ανύπαρκτη κατάρα

Κατάρες στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχουν πουθενά. Ο Γιούργκεν Κλοπ, ίσως ο πιο συμπαθής Γερμανός σε όλο τον κόσμο (είναι συμπαθής ακόμα και στο… Μόναχο, στο επιτελείο της Μπάγερν και τώρα η συμπάθεια μάλλον θα κορυφωθεί) έφτασε στην κορυφή του ποδοσφαίρου με την τρίτη του προσπάθεια. Τις δύο πρώτες φορές που έφτασε έως στον τελικό, ήταν το ξεκάθαρο αουτσάιντερ. Την πρώτη φορά κόντρα στην Μπάγερν του Γιουπ Χάινκες (και του τρεπλ εκείνη τη χρονιά) και πέρυσι κόντρα στην Ρεάλ. Ο ρόλος του αουτσάιντερ δεν επηρέασε ποτέ τον Κλοπ στην καριέρα του, αλλά σε αυτά τα δύο παιχνίδια δεν κατάφερε να ανατρέψει τα προγνωστικά. Ο περυσινός στράβωσε από νωρίς για την Λίβερπουλ (όπως προχθές για την Τότεναμ), πρώτα με τον τραυματισμό του Σαλάχ που αποσυντόνισε την ομάδα και στη συνέχεια με τα λάθη του Κάριους.

“Λένε για μένα….
πως μια κατάρα έχω βαριά και μέσα μου θα ζει”. Έλα τώρα…

Στον προχθεσινό τελικό, η Λίβερπουλ ήταν ξεκάθαρο φαβορί και έπαιξε ως τέτοιο. Έβγαζε τη σιγουριά που είχαν βγάλει απέναντι στις ομάδες του Κλοπ η Μπάγερν και η Ρεάλ, ακόμα και στις στιγμές που δεχόταν πίεση. Με το προβάδισμα του 1-0 από τα πρώτα δευτερόλεπτα, ο Κλοπ άφησε για τα καλά το… ροκ εν ρολ ποδόσφαιρο στην άκρη και η Λίβερπουλ έφτασε στην νίκη κάνοντας την πιο κυνική, ίσως την πιο αμυντικά προσηλωμένη εμφάνισή της. Έκανε αυτό ακριβώς που χρειαζόταν για να σπάσει μία κατάρα που υπάρχει μόνο για να… γίνεται κουβέντα. Διότι ακόμα και εάν υπάρχουν κατάρες, δεν πιάνουν σε τύπους που έχουν για ασπίδα την καλή ενέργεια. Όπως ακριβώς ο Κλοπ…

Σαν ροκ σταρ!

Αυτή η θετική ενέργεια ήταν που έκανε εντύπωση στο “Καμπ Νου”, στο πρώτο σημείο που η Λίβερπουλ φάνηκε να σταματάει στον τοίχο του αποκλεισμού. Το τελικό 3-0 που διαμόρφωσε ο Μέσι μόνος του, δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως ήρθε ούτε οι μεθυσμένοι από τον θρίαμβο οπαδοί της Μπαρτσελόνα. Θα έπρεπε όμως να το έχουν καταλάβει ο Βαλβέρδε και οι παίκτες του. Ή πάλι, ίσως να το κατάλαβαν και για αυτό ακολούθησε αυτό που ακολούθησε στο “Άνφιλντ”. Αμέσως μετά από το ματς λοιπόν, ο Βαλβέρδε είναι βλοσυρός, σοβαρός, αυστηρός, σχεδόν απαισιόδοξος και συστήνει συγκέντρωση, σταματάει τους πανηγυρισμούς, “ακολουθεί η ρεβάνς στο Άνφιλντ”, λέει και ξαναλέει. Καλά κάνει βεβαίως, αφού καμία πρόκριση δεν κρίθηκε από το πρώτο παιχνίδι. Αλλά λίγη περισσότερη αισιοδοξία δεν έβλαψε κανέναν, ειδικά όταν είσαι Μπαρτσελόνα. Ειδικά όταν νικάς 3-0. Την ίδια ώρα, λίγα μέτρα παραπάνω, ο Κλοπ γελάει. Είναι χαρούμενος, ενθουσιασμένος, σχεδόν ευτυχισμένος, μοιράζει συγχαρητήρια. “Νομίζω ότι δεν μπορούμε να παίξουμε καλύτερα”, λέει γελώντας και συνεχίζει: “οι παίκτες μου έκαναν το τέλειο παιχνίδι, αλλά χάσαμε από τον Μέσι. Ο άνθρωπος είναι ιδιοφυΐα και το τρίτο γκολ ήταν… ουάου”! Ο Κλοπ και η Λίβερπουλ δεν τα έβαψαν μαύρα από την ήττα στο “Καμπ Νου”. Πίστεψαν στην ομάδα τους που πάτησε την Μπαρτσελόνα στο άντρο της, πίστεψαν στο ποδόσφαιρό τους που κυριάρχησε στην Βαρκελώνη. Το απέδειξαν στο “Άνφιλντ”, που πλημμύριζε από αυτή τη θετική ενέργεια του Κλοπ.

Σε μία παράλληλη, τρελή κούρσα η Λίβερπουλ διεκδίκησε ως το τέλος τον τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ και στο Τσάμπιονς Λιγκ. Κατάφερε να πάρει το ευρωπαϊκό στέμμα, το οποίο φοράει ο Κλοπ μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες. Έτσι έσπασε μία ανύπαρκτη κατάρα, αυτή που τον είχε δεμένο μακριά από την κούπα με τα μεγάλα αυτιά. Μαζί με την Μάντσεστερ Σίτι, η Λίβερπουλ ήταν οι καλύτερες ομάδες της Ευρώπης την περασμένη σεζόν και μοιράστηκαν δίκαια τις κούπες. Ο Κλοπ έσπασε την ανύπαρκτη κατάρα και πήρε το Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Γκουαρδιόλα πήρε το νταμπλ στην Πρέμιερ Λιγκ και αποκλείστηκε μέσα από ένα θρίλερ την Τότεναμ. Καιρός είναι τώρα να ακούσουμε ότι και ο Γκουαρδιόλα κουβαλάει καμιά κατάρα και δεν μπορεί να φτάσει στο Τσάμπιονς Λιγκ με άλλη ομάδα από την Μπαρτσελόνα.

“Πάμε να φύγουμε, τα πήραμε όλα. Του χρόνου θέλεις να τα κάνουμε τράμπα;”